خسته ام  از این دنیای به ظاهر زیبا

  از این مردم که به ظاهر  صادق و با وفا اند 

 خسته ام  از دوری, از درد انتظار از این بیماری نا علاج

خسته ام از این همه دروغ  و نیرنگ ... خسته ام 

آری پروردگارا از این دنیا خسته ام از آدم هایش

از دروغ هایش از نیرنگ هایش خسته ام 

پس کو صداقت و محبت چرا اندکی محبت

در میان دل مردم  نیست همش نیرنگ پیداست

دیگر دست محبتی در میان مردم نیست

دیگر عشقی پاک و مقدس در میان مردم نیست

سفره ی دل مردم همش دروغ است

به ظاهر پاک و صادقانه است....

سلام

خیلی دلم گرفته

مامان بزرگم رو از دست دادم

درسته پیر بود اما خیلی دلم براش تنگ شده

جاش خیلی خالیه

روز به روز زندگی ها داره ماشینی میشه

پس کو اون صفا و صمیمیت قبل؟

یه مامان بزرگ داشتیم بعضی شبا همه بچه ها و نوه ها خونش جمع می شدیم

اما حالا...

دیگه مطمئنم سالی ۲ ..۳ بار هم به زور همدیگه رو ببینیم

چه دنیایی ای خدا

نمی دونم چیم شده؟

فکر کنم به ۱ روز تنهایی نیاز دارم تا فکر کنم...شاید اینجوری آروم بشم

جمعه کنکور پزشکی دانشگاه آزاد تهران دارم و باید برم اونجا

نمی دونم شاید خدا خواسته که بعد فوت مامان بزرگ با رفتن به تهران حال و هوام عوض بشه

به هرحال خدایا شکرت....به داده ها و نداده هات

الان که اومدم اینجا حرف زدم کمی احساس سبکی می کنم

همه کنارم هستن اما خیلی احساس تنهایی دارم

البته هیچ کار خدا بی حکمت نیست

با فوت مامان بزرگم یاد گرفتم دنیا چقد پوچه و واقعا چرا اینقد بهش وابسته شدیم؟

یاد گرفتم بهتره تو زندگی صبورتر باشم

یاد گرفتم تنها کسی که برات می مونه خداست و دیگه هیچ کس

راستی ۱۸ تیر تولدم بود اما با این اتفاق همه چی یادم رفت

اما

نمی خوام امیدمو از دست بدم

می خوام با امید زندگی کنم

سختی ها را طی کن و وقتی به قله کوه رسیدی به تمام سنگ ریزه هایی  که پایت را خراشیدند

 لبخند بزن....

سلام

کنکور هم اومد و رفت

ما هم رفتیم و باز هم اومدیم...!

۷ خوان رو گذروندم و مهمترینش که خوام هشتم هست مونده یعنی همون نتیجه ها....

نمی دونم نتیجه ی زحماتم چی می شه

اما مطمئنم خدا هیچ زحمتی رو بی نتیجه نمی ذاره

من صبح کنکور با توکل به خدا رفتم سر آزمون پس مطمئنم نتیجم اونی می شه که  خدا بخواد

و حکمتش باشه...

دلم برای آپ تنگ شده بودا

ولی راستش هنوز باورم نمی شه از شر کنکور خلاص شدم

به خدا این مدت مردم...پیر شدم از دست کنکور

البته حالا تازه اول راهیم....اول که نه می شه گفت تقریبا وسط راهیم

انشاالله که همه نتیجه ی خوبی بگیرن و هر جا دوست دارن قبول شن بعدشم من

و اما در آخر چکیده ی حرف هام

راستش توی این یک سال فهمیدم چقدر خوبه آدم توی زندگیش یه هدف مشخصی داشته باشه و

وقتی هدف داشته باشی زندگیت یه رنگ دیگه داره

هر روز هر جا بری همیشه فکر هدفت و رسیدن بهش هستی

خب البته هر هدفی سختی های خودشو داره و تنها نشستن و فکر کردن بهش ارزش نداره باید سختی

 بکشی اما بعد می فهمی همین سختی هاش هم شیرین بود

من خودم خیلی وقتا کوتاهی کردم اما روزای آخر خیلی خوندم و بعد کنکور یه نفس راحت کشیدم

و یه چیز مهم که یاد گرفتم اینکه ما همون چیزی می شیم که تو زهنمون تصور می کنیم

اگه با پیش خودت تو ذهنت فکر می کنی که به هدفت نمی رسی و می بازی مطمئن باش توی واقعیت

 هم همین اتفاق می افته و تو می بازی و برعکسش اگه امید به رسیدن هدفت داشته باشی مطمئن

باش پیروز میشی

البته لازم به دکره که همه شما اینا رو بهتر از من میدونید

 فقط خواستم یادآوری کنم

خب

مبارزه ی بعدی تو چه زمانیه؟خودتو آماده کردی؟

صحنه ی پیروزیتو وی ذهنت تصور کردی؟

اگه نه یک بار دیگه باید به این جمله فکر کن...

روزها و هفته ها قبل از هر مبارزه ای تو و فقط تو می توانی صحنه ی پیروزی خودت را توی ذهنت  ترسیم

 کنی...

روز مبارزه فقط یک بهانه است بهانه ای برای اینکه به تو ثابت کند همواره در جایگاهی قرار می گیری که تصور کرده ای...

پس یا علی پاشو تا حرکت کنیم

 بی خیال گذشته هنوز خیلی چیزای دیگه مونده که باید بدستشون بیاریم.....مگه نه؟

منتظر نظرهای گرمتون هستم...منو خوشحال کنید

سلام به همه ی دوستان عزیز و گلم            

اومدم اینجا تا از همگی خداحافظی کنم و برم دور درس و مشقم

فردا شنبه 24/6/85 من می رم به مقطع پیش دانشگاهی

وای دیگه خودتون می دونین چقدر باید درس خوند و زحمت کشید تا یه جای خوب قبول شد

دوست دارم 10 ماه دیگه که اومدم ببینم چند تا از دوستام به یادم بودم

همتونو دوست دارم و تو رو خدا دعا یادتون نره که انشاالله بیام و بگم :

من رشته مورد علاقم قبول شدم....

خدایا خودت کمکم کن

کمکم کن تا با اراده بشینم درس بخونم....

خدا جون می دونم مهربونی و خودت کمکم می کنی

پس تصمیم می گیرم

تصمیمی به ارزش یک زندگی......

(خودتونو جای من بذارید که باید از خیلی تفریحاتم بزنم و اون وقت دعام کنید)

پس التماس دعا شدیدا...

خب حالا یک مطلب هم براتون می ذارم

ببینید چه عکس قشنگش پیدا کردم!نمیدونم داستانش رو شنیدی یانه.

میگن یه جا خشکسالی شده بود مردم با ایمان و مهربون اونجا که همه با هم همدل و دوست بودند

 رفتند زیر آسمون تا برای آمدن باران دعا کنند اونها اونقدر مطمئن بودند و به خدا ایمان داشتند که با

خود چتر بردند و این یعنی آخر ایمان....!

***من رفتم خدانگهدار تا ۱۰ ماه دیگه انشاالله.....***

 سر آغاز گفتار است نام خدا

سپاس خداوند مهربان را كه مرا به حمد خود راهنمايي فرمود

شكر خدايي را كه آخرين هدفش بهشت است

خدايي كه رمضان را به من نشان داد تا به رضوان برسم

رمضان شهرالله است

ماه به پا ايستادن در تمام شب و ذكر خدا را گفتن

ماه نزول قرآن ... شمع هميشه فروزان هدايت

ماهي كه يك شبش را شب سرنوشت موجودات قرار داد ... شب قدر

« اللهم صل علي محمد و آل محمد »

مرا از روزه داران قرار ده

مرا ياري كن تا در سير رضاي تو قدم بردارم

الهي محبت غير خود را از دلم دور كن

الهي اگر سرمايه عمر از دست دادم رشته اميد به تو ننهادم

الهي گمانم آن است كه زاري بنده را دوست داري كه فرمودي 

انين المذنين احب الي من تسبيح المسبحين

گناه كارم، به رحمت واسعه ي تو اميدوارم

رحمتت دريايي بي پايان، گناهم طرحي است بي بيان

               خدايا ..........

لازم به ذکر می دونم که بگم این مطلب خیلی زیبا برگرفته از وبلاگ دوست گلم شاپرکانه هست

همیشه وقتی تنها و نا امید و ملول 

تن و روانت از دست این و آن خسته است....

همیشه وقتی رخسار این جهان تاریک است

همیشه وقتی......

گوشه ی گرمی به نام دل با تو هست که صادقانه تراست از هرکه با تو پیوسته

به دل پناه ببر که آخرین پناه توست

به دل پناه ببر که تو را آنچنان که تمنای توست تو را دوست می دارد

کوچک که بوديم چه دل هاي بزرگي داشتيم

اکنون که بزرگيم چه دلتنگيم

کاش دلهامون به بزرگي بچگي بود

کاش همان کودکي بوديم که حرفهايش را

از نگاهش مي توان خواند

کاش براي حرف زدن نيازي به صحبت کردن نداشتيم

کاش براي حرف زدن فقط نگاه کافي بود

کاش قلبها در چهره بود

اما اکنون اگر فرياد هم بزنيم کسي نمي فهمد

و دل خوش کرده ايم که سکوت کرده ايم

سکوت پر بهتر از فرياد تو خاليست

سکوتي را که يک نفر بفهمد بهتر از هزار فريادي است که هيچ کس نفهمد

سکوتي که سرشار از ناگفته هاست

ناگفته هايي که گفتنش يک درد و نگفتنش هزاران درد دارد

دنيا را ببين... بچه بوديم از آسمان باران مي آمد

بزرگ شده ايم از چشمهايمان مي آيد!!

بچه بوديم همه چشماي خيسمون رو ميديدن

بزرگ شديم هيچکي نميبينه

بچه بوديم تو جمع گريه مي کرديم

بزرگ شديم تو خلوت

بچه بوديم راحت دلمون نمي شکست

بزرگ شديم خيلي آسون دلمون مي شکنه

کاش هنوزم همه رو به اندازه همون بچگي 10 تا دوست داشتيم

بچه که بوديم اگه با کسي دعوا ميکرديم 1 ساعت بعد از يادمون ميرفت

بزرگ که شديم گاهي دعواهامون سالها تو يادمون مونده و آشتي نمي کنيم

بچه که بوديم بچه بوديم

بزرگ که شديم بزرگ که نشديم هيچ ديگه همون بچه هم نيستيم

... اي کاش هيچ وقت بزرگ نمي شديم

و هميشه بچه بوديم